فراموش نشود ما هنوز جزء استان مازندران _ سابقه تاريخي درخشان و معاصر پرافتخار _ هستيم و حرف ما براي جدايي صرفا به خاطر مديريت بهتر منابع و توسعه سريع تر منطقه است. ما اين حق را نداريم چنان وارد دعواي جدايي شرق و غرب شويم كه ساير حقوق مردم منطقه پايمال شود. ما بايد در مسائل كلان با همدلي پيگير پروژه هاي ملي براي استان و تبع آن براي منطقه غرب مازندران باشيم. براي مثال احداث صنايع مادر، گسترش زير ساخت هاي توسعه اي از جمله توسعه و تجهيز راه ها ( از جمله تكميل آزاد راه تهران – شمال)، توسعه و تجهيز بنادر و فرودگاه ها، ساخت و توسعه مجتمع هاي توريستي و گردش گري... از محل منابع و بودجه ملي ( به عنوان پروژه هاي ملي) و استاني. به نتيجه رساندن چنين برنامه هايي نيازمند همدلي و تلاش بي وقفه مسئولين و نمايندگان مجلس استان است امري كه تا كنون به خوبي محقق نشده است. (مراجعه شود به تحليل لايحه بودجه سال 1388 در همين وبلاگ ) شايد يكي از دلايل اين مسئله دعواي شرق و غرب استان باشد كه باعث عدم اتحاد و همدلي لازم جهت جذب بودجه كافي، تعريف ، برنامه ريزي و اجراي پروژه هاي ملي در استان و خصوصا در غرب مارندران شده است. به نظر مي رسد ضمن تلاش هدفمند و با برنامه جهت تاسيس استان جديد در غرب مازندران كه يك خواسته به حق مي باشد، مسولين استاني و نمايندگان بايد در بزنگاه ها و موقيعت هاي حساس با اتحاد و همدلي از حقوق قانوني كليتي به نام استان مازندران دفاع و ايفاد نمايند و  منابع را به صورت عادلانه و بر اساس شاخص هاي توسعه اي و به دور از تعصبات منطقه اي و شرقي و غربي بين شهرستان هاي استان توزيع نمايند تا كل استان از يك توسعه متوازن و عادلانه سود ببرد.